Automatisering op zijn Italiaans

Jaren geleden gingen wij voor het eerst op vakantie  naar Piemonte. Wij sliepen vaak in de buurt van Acqui Terme. Na een nacht stevig doorrijden was ons eerste  avontuur altijd een bezoek aan de Bennet. Een grote supermarkt in de buurt. Met de slaap in de ogen verschenen we dan bij de kassamevrouw die, opvallend voor deze zaak, altijd chagrijnig was. Het maakte niet uit of je Italiaan was of Nederlander, standaard werd je niet erg vriendelijk te woord gestaan. Wij moesten er altijd wel om lachen. Het was een vast ritueel en we wisten wat ons te wachten stond.

Vandaag reed ik naar Acqui Terme waar onze boekhouder gevestigd is en reed weer langs de Bennet. Ik moest meteen in mezelf lachen en sloeg af om te zien of de kassamevrouwen je nog steeds dezelfde behandeling geven. Dat was niet zo. Er stond zomaar een scan kassa. De eerste die ik bij ons in de buurt tegenkwam.

Die moest ik dus even proberen. Het eerste wat opviel was dat er een kakofonie van geluiden om de kassa’s hing. ‘Un euro venti, due euro quidici, sette euro novanta’. Iedere keer als iemand iets scande noemde de kassa het bedrag van het artikel op en er stonden 10 kassa’s. Dat was dus Italiaans rumoerig. Daarna moest ik nog afrekenen. Iedere keer pakte de kassa mijn buitenlandse pinpas niet. Uit het niets verscheen, zowaar een hele vriendelijke, kassamevrouw. Of ik op de knop creditcard wilde drukken. Niet dat mijn pinpas een creditcard is maar het werkte wel.

Als laatste volgde nog een uitleg over de bonnen die eruit zouden komen. De eerste was voor mij en daarmee kon ik het poortje openen. De tweede identieke bon, en nu komt het, was voor de supermarkt en of ik die in het aangegeven gleufje wilde doen.

De enige reden die ik kan bedenken is dat de bedoeling van de supermarkt is om de kassamevrouw toch weer chagrijnig te krijgen. Die heeft namelijk gegarandeerd iedere dag een kasverschil door klanten die het extra-kassabonnen-gleufje niet gebruiken!


Geef een reactie

CommentLuv badge