Strandhandel

strandverkoper

Eens in de week gaan we een dagje op pad. Onze gasten van Tenuta il castelletto kunnen ons dan eventueel telefonisch bereiken. Vandaag gaan we een dagje naar ons favo- strandje in Noli.

We zakken, met een pizzapunt in onze hand, neer op het publieke strandje in Noli. We gaan een middagje heerlijk tussen de vissersbootjes op het strand liggen. We zitten nog niet of er komt een verkoper met een groot bord met zonnebrillen op ons af. Ik kijk hem wat fronsend aan en zeg dat we eerst even moeten eten. Eerlijk gezegd had ik helemaal geen zin om iets te gaan kopen en dacht dat ik hem zo had afgepoeierd.

Heerlijk happend in de pizza keek ik eens om mij heen. Er liepen best wat verkopers met het zweet op het voorhoofd op het strand. Allemaal sjokten ze met zonnebrillen, grote kleden en electronica van strandganger naar strandganger. Hoe langer ik er naar keek hoe meer medelijden ik met deze mannen kreeg. Eigenlijk kochten best wat Italianen bij de kleine gebruinde mannetjes. Waarom deed ik dat eigenlijk niet?

Altijd zeg ik tegen Fij dat de mannen die bij de uitgang van de supermarkt bedelen beter een simpel baantje konden gaan zoeken. Deze mannen werken echter gewoon voor hun geld, maar ik had ze eigenlijk vooral als een soort bedelaar gezien. Tijd om er wat aan te doen dus.

De man die ik weg had gestuurd was al snel terug. Hij wachtte op ons in de schaduw van een vissersbootje. Mijn pizza was nog niet op of ik wenkte hem om erbij te komen zitten. Kijkend naar al die brillen werd ruim de tijd gegeven de juiste te kiezen. Een mooie foute goudkleurige nep Rayban met blauwe spiegelende glazen wisselde van eigenaar. Voor 5 euro. Dat viel enorm mee 😎 .

Al snel hadden andere kleine mannetje door dat we wat kochten. Uiteindelijk hebben we nog twee mooie kleden gekocht die we als schaduwdoek bij onze tenten gaan gebruiken. Ook deze weer voor een zacht prijsje zonder iemand een poot uit te draaien. De mannetjes waar wij kochten kwamen uit Bangladesh. Zij spraken goed Italiaans en familie foto’s werden uitgewisseld. Eens in de 2 jaar zagen ze hun gezin de rest van de tijd stuurden ze geld om hun gezin te onderhouden. Afgaande op mijn intuïtie spraken ze de waarheid. Alleen het gesprek met hen en hun gulle glimlach was het geld al waard. Dit gaan we wat vaker doen!


Geef een reactie

CommentLuv badge